เบื่ออะ ...555 เหมือนเป็นคำติดปากไปละ ชีวิตช่วงนี้ไม่ดีเลย เรื่องเรียน ยากขึ้น แต่ชอบนะ เรื่องงานก็โอ เริ่มชินแล้ว แต่ทำไม เรื่องอื่นๆมันแย่ลงไปหมดละเนี่ย

 

ไปทำงานดีๆ มีเรื่องกวนใจอีก เหมือนเราทำไรผิดเลย ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ตอนนี้ตั้งใจว่าจะปล่อยวางแล้วแหละ เพราะมันไม่มีค่าพอให้เก็บมาคิด

 

แต่นั่นยังไม่เท่า เรื่อง....โอ๊ยยยย จะบ้าตาย ทำไมต้องเป็นเราทุกทีเลยนะ ทำไมๆๆๆๆ เซ็งวะ ชีวิตแม่ง แย่ลงเรื่อยๆนะเนี่ย ใกล้จะต้องหาจิตแพทย์ละ

 

พยายามคิดแล้วนะ ว่าเพราะเราคลาดกันแบบนี้ตลอด แสดงว่าวันนึง เมื่อทุกอย่างจบละ มันจะต้องพิเสดกว่าคนอื่นใช่ปะ  โอ๊ย ลืมๆๆๆๆ อุตส่าตกลงกับเพื่อนๆไว้ละ

 

ว่าจะไม่ให้ใครพูดถึง ไอ้บ้าแฮม แม่งงง ถามกูตรงเป้าเดะเลย อ่านภาษาไทยไม่ออกไงวะ แม่ง บอกอย่าพุด อย่าถาม แม่งเอาซะกูร่วงเลย

 

ขอบคุนข้าว ที่คอยฟังเราเล่าปันหาชีวิตหนักๆมาตลอด 2-3 อาทิดนี้ ไม่รุ้เป็นไรหนักหนา แบบว่าเดี๋ยวดีเดี๋ยวบ้า มีปันหากับทุกคนไปหมด....เงี้ยแหละ คนพึ่งวัยรุ่น....

 

อย่าลิมนะ ว่าเมื่อวันนั้นมาถึง คนที่จะยืนอยุ่ข้างๆเรา วันนั้น จะต้องเป็นข้าว (แล้วเราก็จะใส่ชุดขาวด้วยปะ 5555 มุขเดิม ไม่เล่นละ)

 

แต่ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าวันนั้นมีจิงอะ ต้องเป็นข้าวแน่นอน ที่เราจะนึกถึงคนแรก!!!!

 

ฟิคเรื่องใหม่ใกล้คลอดคะ 555 ช่วงนี้เครียดมาก เลยมีอารมเขียนหนังสือต่อ หลังจากจบไปอย่างสวยงาม เรื่องที่แล้ว สวยงามเพราะคนแต่งสวยหร้อก 555

 

ขอบใจเมย์ (ขี้) ที่ช่วยแก้ภาษาไทยให้ ไม่ได้กระแดะนะ มันใช้คำไม่ถูกจิงๆ

 

สุดท้ายยย .....ไม่รุ้ว่าจะทำไงไงต่อไปดี พยายามเป็นคนดีที่สุดแล้ว แต่ไม่สามารถ เอาใจได้ไม่หมดทุกคนหรอกนะ ถ้าอยากหาคนเอาใจ ไปหาคนอื่นเหอะ เพราะผุ้หยิ ง อย่างเราไม่ได้เป็นแบบนั้น

 

ชีวิตโสดๆมันก็ดีอย่างนี้แหละ เพราะงั้น กุถึงไม่มีแฟน มีความสุขขขขขขขข

 

 

Yo!!!!! พี่น้อง ในที่สุดข้าพเจ้าก็กลับมาแล้ว หายไปปีกว่า  เอาน่า ยังไม่มีใครลืมเราหรอกใช่มั้ย ลืมมีเตะอะ เอาละ เมื่อเดือนพฤษภาก็เรียนจบ  High School ไปแล้ว กลับเมืองไทยไปแล้วด้วยตั้งเดือนกว่า  ได้เจอเพื่อนๆหลายคนเลย แล้วก็ไม่ได้เจอหลายคนด้วย ไม่ยอมโผล่หน้ากันมานะ แย่มากๆ ฮะๆ ล้อเล่น แต่เสียดายคนที่ไม่ได้เจอ เพราะไม่รุ้จะกลับอีกทีเมื่อไหร่

 

กลับไปคราวนี้ได้ไปช็อปสมใจๆๆๆ แต่เอาเข้าจิงไม่ค่อยได้อะไรเลยอะ ขนาดไม่ค่อยได้อะไรนะ กระเป๋าน้ำหนักเกินอะ จะขึ้นเครื่องอยุ่ละ ต้องมาเอาของออกอีก 555 ของกินๆ 555 กลับไปก็ไม่ค่อยมีอะไรหรอก ช็อปอย่างเดียว เพื่อนๆก็เปิดเทอมกันหมดแล้ว เลยไม่ค่อยได้เจอกัน แต่ว่า ได้ไป Meet and Greet Super Junior ตื่นเต้นมั้ย??? คำตอบคือไม่ พอดีว่าข้าวบอกให้ไปเป็นเพื่อน ก็ไปๆๆ อยากจะบอกว่า Super Junior ก็เป็นคนเหมือนกับเราๆนี่แหละ  ฮะๆ อาจจะผิวพรรญ หน้าตาดีกว่าคนทั่วไปนิดนึงไง สำหรับบางคนอาจจะบอกว่าไม่นิดนึง แต่เอาเถอะ ถือว่า ใครชอบก็ไปชมกันเองนะ ไม่ได้ว่าอะไร เดี๋ยวโดนข้าวบีบคอ หล่อจ้าๆ

 

เส็ดแล้วก็กลับมาที่เมกาเหมือนเดิมคะ  ตอนนี้กำลังจะเข้ามหาลัยที่ California ก็....แม่ง ไอ้พี่บี ชวนไปอยุ่ที่ New York พี่เค้ามีให้ทุกอย่าง แต่แม่กลัววววว เลยไม่ให้ไป กลัวว่ามันจะอันตราย เซ็งจิง ทุกวันนี้อยุ่บ้าน เล่นคอม อ่าน Harry เล่มสุดท้าย ภาคอังกิดนะ ภาคไทยยังไม่ออก โทดทีสำหรับคนที่อยากอ่าน เดี๋ยวมันก็ออกกกก

 

เบื่อจิงๆ อยากกลับไทย ฮะๆ ทั้งๆที่เพิ่งกลับมาเองเนอะ แต่ว่ามันเบื่อๆอะ งานก็ยังไม่มีงานทำเลย เดี๋ยวเปิดเทอมคงจะได้งาน บ่นเยอะวะ ขี้เกียจพิมละ ก็ไม่มีไรแล้วแหละ อยุ่บ้าน ไม่มีไรทำ แต่มีความสุข เห็นหน้าสามีทุกวัน เหมือนเรารุ้จักกันเลยเนอะ ถ้าเป็นสามีเราจิงๆก็ดีสิ ไปละๆ บ้าย บาย เพื่อนรักทั้งหลาย ถ้าไม่ตายคงได้เจอกัน

             ตอนนี้อยุ่ที่ TX จิงๆอยากอัพตั้งแต่อยุ่ บอสตันแล้ว แต่ขี้เกียจมากกกกก ตอนนั้นทำงานเยอะด้วย เหนื่อย วันนี้เนื้อหาไม่มีไรหรอก

ชีวิตกุกำลังเศร้าและเซ็ง เพื่อนๆญาติๆพยายามทำให่รุสึกดีขึ้นนะ แต่ว่าไม่มีใครเข้าใจความรุ้สึกจิงๆหรอก ต้องมาเจอเอง!!!!!

          

 

             พรุ่งนี้ก็จะกลับไป MS อีกแล้ว ยุ่งวุ่นวายเนอะ กลับไปกลับมา ช่างเถอะ จะไม่โทดใครแล้ว แต่อยากขออย่างเดียวว่า ขอเลือกเองนะ ชีวิตใครชีวิตมันจิงๆ ถ้าไอ้การที่จบเมืองนอกมันได้เปรียบจิงๆ กุไม่มีทางเลือก ต้องทนต่อไป อยากอยุ่ก็อยากอยุ่ อยากกลับก็อยากกลับ แต่เลือกไม่ได้คะ เอาวะ กุจะเริ้มสุ้ใหม่อีกครั้ง

 

             พอทุกอย่างเหมือนจะไปได้ดี และแล้วก็มีเหดให้เสียใจอีก  น่าเบื่อวะ เราจะพยายามคิดว่า มันเป็นแค่อุปสรรค ต้องผ่านให้ได่ แต่ทำไมมันยากจังวะ ยิ้งวันผ่านไป ยิ้งเจอเรื่องมากขึ้น.....เซ็งขี้!!!!!

 

             เอารุปตอนไปเที่ยวสวนสนุกที่บอสตันมาให้ดูนะ เรื่อยๆ คงจะอัพเป็นภาษาไทยไม่ได้อีกนาน แล้วไม่รุด้วยว่าเมื่อไหร่จะได้อัพอีก ก็ยังไงซะอยากบอกว่า ใครเพื่อนเราอะว่างๆส่งเมลมาคุยกันบ้างเดะ เรามีเวลาตอบเยอะเลย ทุกวันนี้คุยกับข้าวอยุ่คนเดียว รุ้สึกเหมือนข้าวเป็นส่วนนึงในชีวิตไปแล้ว  บางทีมันเหงา แค่เห้นเมลเพื่อนส่งมาก็รุสึกดีแล้ว ไม่เอาเมล forward นะเว้ย แบบส่งมาคุยกันนะ

 

 

 

หายไปนานโคดเลย แต่ว่าวันนี้กลับมาเพราะมันเป้นวันพิเสดนะ วันนี้วันครอบรอบ3ปี ที่คบกันมา6คน ก็ไม่มีไรมากหรอก รุจักกันมาก็นานแล้ว บางคนก็รุจักกันมา 6 ปีแล้ว แต่ว่ามารวมกันจิงๆนะ ก็3ปี

ก็ไม่ต้องทำซึ่งอะไรมากหรอก คบกันมานานแล้ว ไม่ต้องพูดมาก แค่มองตาก็รุแล้วว่าคิดอะไรอยุ่ มีพวกแกแล้ว เค้าก็ไม่เห้นอยากมีใครแล้ว เค้ารุสึกว่าเค้าโชคดีนะ คนบางคนไม่รุจักคำว่าเพื่อน แต่เค้ารุจัก รุจักมานานแล้วด้วย

เอาละ พอแล้วนะเรื่องซึ้งๆ.......ตอนนี้ทำงานทั้งวันอะ 7โมงเช้าถึง3ทุ่ม ยินจนขากุสั่นไปหมดแล้ว 6ชม.พักได้ 15 นาที แล้วทำ 2 ที่ด้วย เช้าถึงดึก แต่ไม่เป้นไร ได้เงินแล้วหายเหนื่อย เออจิงสิ วันนี้เงินเดือนออกด้วยยยยยย

เออๆ ขอเม้าหน่อย ฮะๆ อยากอวดมากเลย คือว่าที่ไปทำงานอะ กรี๊ดดดดด เจอหนุ่มเกาหลีๆๆๆๆ ชื่อ จุน น่ารักมากกกกกกกกกก แบบว่าเกาหลีแท้เลย คราวนี้มีตัวตนจิงๆนะ คือปกติเราจะเพ้อฝันกับอะไรที่มันไม่มีตัวตนจิงๆ จากหนังบ้าง หนังสือบ้าง แต่คนนีอะตัวจิงเว้ย สัมผัสได้

จุนน่ารักมากเลยอะ โอ๊ยๆๆๆๆ บางทีก็อดยิ้มไม่ได้ กลัวว่าคนอื่นจะรุนะว่าคิดไรอยุ่ ฮ่าๆๆ แต่ว่าต้องทำเป้นไก๋ไว้ก่อน ไม่รุว่าอาทิดหน้าจะได้ทำงานวันเดียวกันรึเปล่า แต่อาทิดหน้าวันเกิดจุน จุนอยากเป็นหมอ เรียนเก่งมากด้วย แก่กว่าเรา 2 ปีได้

แต่เดี๋ยวเราก็ย้ายอีกแล้วอะ คือบ้านกุชอบย้าย ฮ่าๆ เดี่ยวก็ไม่ได้เจอจุนแล้ว เออพุดไป ไม่รุว่าเค้าเป้นอะไรกับคนชื่อจุนนะ คราวที่แล้ว ก็ Mr.june คือยังไม่แก่นะ แต่เรียกตามที่คนอื่นเรียกนะ คนนั้นลุกครึ้ง เมกัน-ญี่ปุ่น คนนี้จุนเหมือนกัน แต่เกาหลีเต้มตัว

เฮ้อออ อยากเรียนจบเร็วๆอะ อยากจะทำงานแล้ว ที่นี่เรียนไม่สนุกเหมือนที่เมืองไทยเลยอะ โคดเครียด หรือเป้นเพราะว่าตอนอยุ่เมืองไทยกุเอาแต่ทำตัวไร้สาระวะ อยุ่ที่นี่เรียนแล้วหมดกำลังใจ มันก็ได้ความรุนะ แต่ว่า....ไม่สนุก ได้เกรดดี แต่กลับไม่ดีใจวะ เฉยๆมากเลยอะ เหมือนไม่ใช่เราไงไม่รุ

เอาละ ยังไงก็ คิดถึงเพื่อนๆทุกคนนะ คิดว่าคงจะได้เจอกัน ไม่ช้าก็เร็ว คิดว่าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็อาจจะกลับปีหน้า ตอนซัมเมอร์อะนะ แต่ไม่สันยานะ เพราะมันยังอีกนาน แม่ถามว่าจะกลับคริสมาสมั้ย บอกว่าไม่อะ เพราะมันสั้นไป ไม่อยากเสียเงินตั้งเยอะ กลับไปแปปเดียว

อ่อๆ อีกอย่างนึง ถ้าดงบันชินกิจะไปเปิดคอนเสิดที่เมืองไทยละก็ ตอนนั้นละ มิชเชลกลับ ฮ่าๆๆๆๆ จิงๆนะ ถ้าจองตั๋วได้ละก็ กลับแน่ๆๆๆๆ ต่อให้กลับแค่คินเดียว กุก็กลับบบบบ

แต่ถ้าไม่ได้บัตรแถวหน้าก็ไม่เอานะ เสียเที่ยวหมด

**หวังว่าเซอร์ไพร์ของเรามันจะเวิคนะ ไว้เดี่ยวรอดูๆๆๆ

**.....ช่วงนี้เพ้อเจ้อหนักอยุ่....

           วันนี้ไม่มีเวลาอะ ก็เลยจะลงแต่รุปละกันนะ เดี๋ยววันพุดนี้จะย้ายไปบอสตันแล้ว คืนนี้ต้องแพ็คคอมส่งไป เพราะคงไม่บ้าแบกขึ้นเครื่องไปด้วยอะ

 

           เมื่อวานเพื่อนจัดปาตี้เลี้ยงส่งให้ก็เลยจะเอารุปเมื่อวานนั่นแหละมาลง ไม่ค่อยมีรุปไรเท่าไหร่  เมื่อวานเริ่มจัดเสื่อผ้าเข้าเป๋าละ ไม่รุว่ามันมาจากไหนเยอะแยะ เป๋าแบบใหญ่มากอะ ใหญ่แบบใส่ควายได้ทั้งตัวเลย

 

          แต่มันใส่เสื่อผ้ากุไม่หมด!!!!!! เสื้อผ้าก็ไม่มีจะใส่นะ จะไปไหนก็ซื้อใหม่ๆตลอด รุสึกว่าไม่ค่อยมีเสื่อใส่ แต่พอย้ายบ้านทีเนี่ย มันมาจากไหนนักหนาวะ บางตัวยังไม่เคยใส่เลย

 

        ยังไม่รุจะเอาไงกับรองเท้าและกระเป๋านะ มีอีกเป็นสิบๆ กุจะบ้าตายยย ไม่รุว่าจะออนได้เมื่อไหร่นะ เพราะไปถึงต้องไปทำอะไรอีกเยอะแยะเลย ต้องไปติดต่อรร. ไปต่ออินเตอร์เน็ท แล้วต้องไปหางานทำด้วย  แต่ได้เน็ทเมื่อไหร่คงรีบออนเลยแหละ

 

       จะเข้าไปเม้นในสเปซเพื่อนๆละกัน จะได้รุว่ามาแล้ววววววว

 

**ขอให้กุโชคดี.....

 

     น้อยใจวะ เบื่อ ทำดีแล้วมีคนมาว่าเนี่ย หรืออะไรที่มันไม่ใช่ความผิด แล้วก็มาว่าเหมือนกับว่าเราต้องรับผิดชอบงั้นแหละ มันไม่ถึงกับท้อ แต่มันหมดกำลังใจ ไม่รุว่าจะต้องเป็นแบบนี้อีกนานเท่าไหร่  แต่รุว่าหนีไม่ได้ เพราะทำยังไงก็ตัดไม่ขาดหรอก

 

     ถึงเราจะไม่ใช่คนอ่อนหวาน ไม่ใช่คนสุภาพ การแสดงออกของเรามักจะทำให้คนอื่นๆกลัวเป้นประจำ แต่เราก็มีความรุสึกนะ ทุเรดตัวเองวะ ที่พอได้ยิน "คนบางคน"ว่า แล้วได้แต่ทำเป้นยิ้มเหมือนคนปันยาอ่อน ก็แค่พยายามจะยิ่มกลบเกลี้อน ทำเหมือนคนไม่คิดอะไร ก็มีหัวใจนะคะ คนเหมือนกันนี่

 

    บางครั่งก็คิดนะว่าชีวิตเราคงไปไหนไม่ไกลหรอกวะ ทุกๆวัน มันก็เหมือนๆเดิมอยุ่อย่างนี้อะ อยากเจออะไรใหม่ๆ อยากมีชีวิตใหม่ๆ  เหนื่อยวะ ท้อกับเรื่องที่รุว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นจิงๆ

 

    ทำดี100 ครั้งไม่ต้องการให้ใครมาชมหรอกนะ แต่แค่อย่ามาว่ากันก็พอ ถ้าว่าเรื่องที่ทำผิดก็จะไม่ว่ากัน แต่นี่ยังไม่ได้ทำไรผิดเลย คนแต่ละคนก็ต้องรับผิดชอบเรื่องของตัวเองดิ การที่เราไม่ได้ไปรับผิดชอบชีวิตคนอื่นอะมันผิดหรอ

 

**คิดถึงแม่อะ อยากให้แม่มาอยุ่ด้วยกันตรงนี้ ถ้าแม่อยุ่ตอนนี้ ก็คงไม่ต้องมานั่งร้องไห้แบบนี้หรอกเนอะ

**ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆเลยหรอ

**อยากกลับไปหาเพื่อนๆวะ ตอนนี้กุคิดถึงพวกมึงมากๆเลย

**วันนึงชีวิตกุต้องเปลี่ยนไป แล้วมันจะต้องเปลี่ยนไปในทางที่ดีด้วย ....ทางที่กุฝันเอาไว้

**อีกแค่ไม่กี่วันเราก็ไปจากที่นี่แล้ว คงไม่ต้องมีอะไรมารบกวนใจอีก

**วันนี้มาแนวหดหู่ไปหน่อยนะ

 

 

 Yo!!!! วันนี้มาแบบอารมดีๆ แล้ววันนี้จะมาเฉลยด้วยยยย

ว่ามีความลับบางอย่าง ออกแนวโกหกเพื่อนเอาไว้ 555 แต่แม่งไม่มี

ใครรุใจกุเลย

 

    เอารุปพรอมมาให้ดูด้วยนะ ไปกับเพื่อน ชื่อ sean อ่านว่า ฉอนนะ

มันเขียนแบบฝรั่งเศษห่าไรเนี่ยแหละ ช่างมันๆ มันแทคแคร์ดีมากๆอะ

แถมบ้านรวย พาไปร้านที่แม่มันเป้นเจ้าของอะ พ่อแม่มันก็เจ๋งดี

                 

 

    ถ่ายรุปเยอะมากๆๆๆๆๆ พ่อแม่ sean บ้ารุปสุดๆ วันนั้นกุถ่ายไป

เป็น100ได้ เดี๋ยวจะเอารุปลงให้ดูนะ

 

    เต้นด้วย แล้วเพลงแรกที่ sean ชวนเต้นนะ พระเจ้า....เพลงช้าคะ

เต้นแบบเต้นรำอะ กุมือสั่นคะ เขินอะ คิดกับมันแบบเพื่อนนะ แต่เขินวะ

ชายแรกเลยนะเนี่ยยยย 5555

 

    ถ้าเห็นรุปแล้วก็คงจะรุแหละว่า จิงๆแล้วข้าพเจ้าไม่ได้ตัดผมหรอก

ผมมันยาวขึ่นเยอะเลยอะ ผมที่เคยตัดเป็นหน้าม้ามันก็ยาวลงมาตรง

คางได้ จับๆหน่อยก็กลายเป้นเหมือนตัดผมสั้น

 

     เค้าคิดว่าพวกแกจะรุซะอีกว่าเค้าไม่ชอบผมสั้น ไอ้ห่าเพื่อนกุ

ไม่มีใครรุใจสักคน

 

      **ไปละ อีก 2 วันรร.ปิดเทอมแล้ว

      **2อาทิดแล้วเราก็จะไปจากที่นี่

      **เคยปะ มองคนบางคนในมุมมองที่แตกต่างออกไป

      ** ไม่หรอกๆ ไม่ๆๆๆ ม่ายยยยยย

      **ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่านายจะเล่นกับใคร ไม่ว่า.....เราจะ    ไม่ ชอบนาย "Loser!!!"